Recensie 'Here We Are'

Liefde is ook durven loslaten

Recensie 'Here We Are'
5 oktober 2021 om 14:40

In Here We Are (2020) maken we kennis met de vijftiger Aharon (Shai Avivi). Hij woont samen met zijn autistische zoon Uri (Noam Imber) in het Israëlische Tivon. Aharon is gestopt met werken om zich volledig te wijden aan de zorg voor Uri. Het leven lijkt harmonisch, maar dat is van korte duur. Tamara, de moeder van Uri en ex-vrouw van Aharon, wil haar zin, gesteund door een rechtsuitspraak, doordrukken: Uri moet geplaatst worden in een begeleid wonen project. Wat volgt is een avontuur waarin vader en zoon op de vlucht slaan voor de keuzes die gemaakt zijn door anderen. Of is vader op de vlucht voor zichzelf? Een film over durven én kunnen loslaten.

Familiale genegenheid

Onder toenemende druk stemt Aharon uiteindelijk toch toe in het opgedrongen idee van Tamara. Op weg naar het instituut (ja, zo wordt het begeleid wonen project echt genoemd in deze film) krijgt Uri een driftbui. Aharon vindt dat hij de enige is die zijn zoon begrijpt. Als voorbeeld zien we dat Uri op de fiets ineens bang is dat er slakken op de weg zullen zijn. Met een loopje dat nog het meest doet denken aan een pinguïn gekruist met een aardvarken, waggelen vader en zoon op straat om de denkbeeldige slakken van Uri te ontwijken. Als kijker begrijp je het besluit om Uri in een woonvorm te plaatsen, maar de beweegredenen van Aharon zijn net zo begrijpelijk. De film is een exercitie in tweestrijd zowel bij de twee hoofdpersonages als de kijker.

Aharon kiest steeds voor Uri, 24 uur per dag is hij met het welzijn van zijn zoon bezig. Dat aan zichzelf denken wordt door regisseur Bergman ontroerend in beeld gebracht wanneer vader en zoon 's nachts in de hal van een busstation verblijven. Als Uri slaapt, koopt Aharon een ijsje. Als kijker voel je dat dit één van de weinige momenten is dat vader even rust heeft. Goed gefilmd! Eenmaal op de vlucht blijken de tentakels van ex-vrouw Tamara verder te reiken dan Aharon had vermoed. Zijn bankrekeningen zijn bevroren en de politie is naar hen beiden op zoek. Naast een vader-en-zoon-relatie kijk je ook naar een vader waarvan je weet dat hij op korte termijn zal doordraaien.

Complexe gevoelens

De liefde van Aharon voor Uri is soms indrukwekkend en van de mooiste scènes betreft de situatie waarin Uri bang is de bank binnen te lopen. Zijn vader zegt dat de bank binnengaan hetzelfde is als de trein binnengaan, maar Uri is niet overtuigd. Zijn vader tekent met een pen een deurbel naast de elektrische deur en zo durft Uri wel het bankgebouw binnen. Tijdens een bezoek aan het instituut levert Avivi als vader Aharon zijn meest imponerende acteerprestatie. In één minuut zijn we getuige van een palet aan gevoelens; verbazing, ongeloof, verdriet en blijdschap voor Uri. Zijn deze gevoelens ook van toepassing op Aharon? Uri loopt de recreatiezaal binnen en de getekende deurbel wordt niet door Aharon ingedrukt.

De Israëlische regisseur Nir Bergman, bekend van Hadikduk HaPnimi (2010) en Saving Neta (2016), levert met Here We Are een film af die jammer genoeg nergens echt spannend wordt en bepaalde verhaallijnen zie je al van verre aankomen. Wat overblijft is een fantastische acteerprestatie van Avivi als Aharon. Deze recensent kijkt uit naar de volgende samenwerking tussen regisseur Bergman en Avivi!

2 / 5

Here We Are is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)
Beeld: Still 'Here We Are' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesHere We Are (2020)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Here We Are'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies