Recensie 'Song to Song'

Sterrencast in een schilderachtig liefdeslandschap

Recensie 'Song to Song'
3 mei 2017 om 09:00

Direct vanaf het begin is het duidelijk: Song to Song is wederom een volbloed Malick. De broeierige muziekscene van Austin dient als decor voor een existentiële zoektocht die raakvlakken vertoont met The Tree of Life (2011) en To the Wonder (2012). Een spraakmakende sterrencast stelt zich volledig in dienst van de inmiddels 73-jarige cineast. Deze film over het leven zelf is bedwelmend, ontroerend en schilderachtig mooi.

Het verhaal wordt, zoals wel vaker bij Terrence Malick, meegebracht door de acteurs zelf. De namen van hun personages zijn relatief onbelangrijk en blijven soms zelfs onbenoemd. Uiteraard is er wel een narratieve basis: Song to Song berust op een verraderlijke driehoeksverhouding tussen een jonge bassiste (Rooney Mara), een gladde producer (Michael Fassbender) en een muzikale gelukszoeker (Ryan Gosling). Nergens is Malick er echter op uit via een vastomlijnd script naar een climax toe te werken. In deze maalstroom van oprechte emoties is het improvisatiegehalte hoog. Zo'n pretentieuze aanpak zou normaliter misschien gedoemd zijn te mislukken, maar hier vallen (bijna) alle puzzelstukjes op hun plaats.

Hooglied

Voor de kern van de film moeten we terug naar de titel. Song to Song is duidelijk een toespeling op the Song of Songs, het Bijbelse Hooglied. Treffender kon die verwijzing niet zijn: ook Malicks poëtische liefdesepos voelt aan als een lyrische viering van gevoelens en fysieke aantrekkingskracht. Deze film gaat over mensen die elkaar aankijken, knuffelen, begeren en weer verlaten, zonder dat ze precies weten waarom. Mara, Gosling en Fassbender spelen hun rollen met verve. Hun handelingen zijn niet vooraf bepaald, maar spontaan ingegeven. Gosling draait soms rondjes, alsof hij de set van La La Land nooit verlaten heeft. Fassbender lijkt deels onbewust te transformeren in het personage dat het psychologische drama Shame (2011) kleur gaf. De minder impulsieve voice-overs van Rooney Mara's personage vallen in dat verband bijna uit de toon. Song to Song is een dramafilm pur sang, maar kijkt tegelijk ook weg als een dicht op de huid gefilmde studie van menselijk gedrag.

Cameragenie

Het welslagen van dat laatste aspect kan maar aan één genie worden toegeschreven. Emmanuel Lubezki is de man die visuele pareltjes maakte van Gravity (2013), Birdman (2014) en natuurlijk The Tree of Life. Ook op de cinematografie van Song to Song staat geen maat. Lubezki verheft individuele shots met ogenschijnlijk gemak tot kunstwerken. Als het gebrek aan richting de film parten dreigt te gaan spelen, vestigen subtiele visuele details de aandacht op niet-narratieve hoogtepuntjes.

Rake cameo's

Daarnaast ligt er een grote meerwaarde in de gastrollen van talloze bekende musici. Ga maar na: een performance met een kettingzaag (Val Kilmer), een luchtige woordenwisseling met Iggy Pop, een duet tussen Lykke Li en Gosling. Dit zijn gevierde popsterren die het maximale doen met de korte tijd die hen gegeven is. Precies datzelfde geldt ook voor Malicks hoofdpersonen. Dat ze beroemd zijn doet er nauwelijks toe. Niet voor niets toont Malick vluchtig de unieke relaties die Mara, Fassbender en Gosling met hun vader en/of moeder onderhouden.

Het leven zelf

Tijdens de aftiteling is er ruimte voor stilte en bezinning. Dit is werkelijk een prachtige film, binnen én buiten Malicks karakteristieke oeuvre. Ergens rijst het gevoel dat Song to Song nog onvoltooid is, maar geraakt Malick daar niet aan de essentie van menig mensenleven?

4.5 / 5

Song to Song is nu te zien op:

CineMember Cinetree (€ 3,49+)

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesSong to Song (2017)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Song to Song'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies