Recensie 'Divergent'

Het schoolplein van de toekomst

Recensie 'Divergent'
8 september 2017 om 14:22

De jonge lezeressen van de trilogie worden op hun wenken bediend door een kuise romance met kekke muziek. Hun dates worden bij de les gehouden door de nodige actie. Meer moet je niet zoeken achter deze formule-film.

Om maar met de deur in huis te vallen: Divergent is geen Hunger Games. Oppervlakkig gezien zijn er veel overeenkomsten: de film is gebaseerd op het eerste boek uit een trilogie en heeft een jonge vrouw in de hoofdrol die gespeeld wordt door Hollywoods nieuwste lieveling. Het verhaal speelt zich ook nog eens af in een gesegregeerde toekomstige samenleving. The Hunger Games heeft echter een duidelijk politieke subtekst met zijn armoedige districten die zijn overgeleverd aan de happy few in het Capitool, met alle metaforen over koloniale of neoliberale samenlevingen die je daarin wilt lezen. De subtekst in Divergent komt niet veel verder dan de middelbare school.

Vijf groepen

Dat wil niet zeggen dat dit een slechte film is. Qua actie doet Divergent nauwelijks onder voor The Hunger Games. De film speelt zich af in een Chicago van de toekomst. De samenleving is opgedeeld in vijf groepen. De familie van Beatrice (Shailene Woodley) hoort bij Abnegation (onbaatzuchtigheid), een groep die zichzelf dusdanig wegcijfert dat zelfs spiegels uit den boze zijn. Maar er is bijvoorbeeld ook Dauntless (dapperheid), een groep in het zwart geklede doerakken die lekker luidruchtig door de stad rent en van metrotreinen af springt. Elke zestienjarige krijgt tijdens een inwijdingsceremonie de gelegenheid om een eigen keuze te maken: volg je de familielijn of sluit je je aan bij een andere groep? De keuze is voor Beatrice moeilijk omdat ze erachter is gekomen dat ze een zogenaamde Divergent is, iemand die kenmerken van meerdere groepen in zich heeft. Ze kiest uiteindelijk voor Dauntless en neemt als nieuwe naam Tris aan.

Middelbare school

Nadat Tris haar keuze gemaakt heeft, komen we terecht in het Dauntless-trainingskamp, dat qua krachtenspel verdacht veel weg heeft van een middelbare school. Er is een pestkop, een hartsvriendin en een stoere, ontoegankelijke ouderejaars. Deze film kent zijn doelgroep en bouwt vooral de centrale romance tussen Tris en Four (de 'ouderejaars' in kwestie, gespeeld door Theo James) effectief op, waarbij elke aanraking tussen de twee nadrukkelijk in close-up getoond wordt (het blijft overigens allemaal erg kuis). Regisseur Neil Burger zorgt er daarnaast voor dat ook de dates van de doelgroep erbij blijven door ons bovenop de actie te houden in de strijd tussen de tieners in het semi-militaire trainingskamp en later in hun betrokkenheid bij een groter conflict tussen de facties.

De muziek speelt in Divergent een opvallende rol, en niet alleen omdat onze eigen Junkie XL de filmmuziek schreef. Er is gekozen voor nogal euforische, vocale dance op de soundtrack. In sommige scènes werkt dat prima, terwijl het op andere momenten de sfeer van de film ondermijnt. Zo is er een visueel spectaculaire scène waarin Tris aan een kabel tussen de hoogbouw van Chicago suist die door de soundtrack – niks-aan-de-hand-muziek met een vrolijke beat – van alle spanning wordt ontdaan. En als Ellie Goulding Dead In the Water zingt tijdens een van de meer romantische momenten van de film, voelt het even alsof ik naar een reality soap zit te kijken op MTV. Maar misschien was dat wel de bedoeling.

3 / 5
Divergent (2014)
6.6

Divergent (2014)

actie / sciencefiction • Neil Burger

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesDivergent (2014)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Divergent'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies