Recensie 'Blackbird'

Verbale explosies komen tot een einde

Recensie 'Blackbird'
8 juni 2021 om 12:29

Tegen de achtergrond van een terminaal zieke moeder die haar einde heeft gepland, is Blackbird (2019) een film over familiedynamiek. We zien de familie die voor de laatste keer bijeen komt in het ouderlijk huis. Wat volgt is een web aan geheimen, oud zeer, misstanden, confrontaties en uiteindelijk het accepteren van de huidige situatie. Door de clichés heen kijkend, zien we mensen die elk op hun eigen manier omgaan met het aanstaande verlies.

Moeder Lily (Susan Sarandon) is ongeneeslijk ziek. De ziekte wordt niet nader aangeduid, maar duidelijk is wel dat het hier gaat om een zenuw- en spieraandoening. Haar man Paul (Sam Neill) is naast arts ook haar mantelzorger, huishoudelijke hulp, danspartner en rots in de branding. Het is jammer dat dit personage niet verder is uitgediept, maar dat past juist wel bij de rol van stille kracht. Lily is verbaal zeer expliciet, maar dat taaltje blijkt steeds meer een compensatie te zijn voor haar lichamelijke aftakeling.

Verstoorde relaties

Een kennismaking met de familieleden en geliefden is een opeenstapeling van clichés. Rustige en ontspannen scènes worden keurig afgewisseld met scènes van ongemak en geruzie. Je ziet het al van verre aankomen. De relaties tussen de inmiddels volwassen zussen is gebaseerd en gevoed op (veronderstelde) tegenstellingen. Ze worden echter zo extreem opgevoerd dat het een wonder is dat de zussen überhaupt nog met elkaar praten. Het aankomend overlijden van Lily zal hier ongetwijfeld mee te maken hebben. Wat verder opvalt, is dat de mannelijke personages als achtergrond functioneren voor de semi-sterke vrouwelijke karakters. Zo houdt schoonzoon Michael (Rainn Wilson) zich bij niet relevante feiten, is sociaal ongevoelig en heeft een bijna klassiek aandoende disfunctionele relatie met de gehele familie. Kleinzoon Jonathan (Anson Boon) onthult zijn droombaan maar deze verhaallijn wordt niet verder uitgewerkt.

Blackbird is de remake van de Deense film Stille Hjerte. Deze recensent is een liefhebber van Deense films en in deze Scandinavische originele versie zijn de typisch Deense humor en de sfeeropbouw belangrijke aspecten. Dat is bij Blackbird niet direct het geval. Langzaam verstikkend verdriet overheerst. De film staat bol van symbolische interpretaties. De woning aan de zee, ontworpen door Lily, is een baken van licht, transparantie en helderheid. Dit in tegenstelling tot de gevoelens en percepties van familieleden over haar naderende einde. Pauls tuinkas, waarin hij verse groente en fruit verbouwd, valt ook in de categorie symboliek: nieuw leven versus het aflopende leven van Lily.

Naderend einde

In Blackbird blijft het thema euthanasie (bewust?) onderbelicht: de plastische beschrijving van opa aan kleinzoon Jonathan, nota bene in de tuinkas, doet hier niets aan af. Euthanasie komt nog wel aan de orde als de bom barst tijdens het laatste diner. Na de nodige wijntjes en het gezamenlijk roken van een joint komen geheimen boven. Het wordt dan ook meteen duidelijk waarom de jongste dochter Anna (Mia Wasikowski) haar moeders euthanasie wil rapporteren bij de autoriteiten, een actie waar een aantal familieleden fel tegen zijn.

Regisseur Roger Mitchell hanteert een duidelijke filmopbouw: kop, tussenstuk en staart. Dat plaatst de film in een duidelijk en overzichtelijk kader, maar voorspelt ook weinig opwindende en onverwachte situaties en verhaallijnen. Misschien is deze opbouw bedoeld als solide tegenhanger van de heftige zielenroerselen waarin de familieleden zich bevinden. De 'Blackbird' symboliseert in veel culturen het einde, maar tevens ook een nieuw begin. Dat eerste geldt ook voor deze film.

1.5 / 5

Blackbird is nu te zien op:

PathĂ© Thuis (€ 9,99+)
Beeld: Still 'Blackbird' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesBlackbird (2019)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Blackbird'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies